In deze oefening maak je geen foto met een camera, maar bouw je een beeld met regels.
Het algoritme plaatst cirkels met verschillende groottes op een vierkant vlak.
Het resultaat is een abstract “beeldveld” dat je kan gebruiken als basis voor een compositie.
Belangrijk: het algoritme vult niet alles op. Sommige plekken blijven leeg.
Net die balans tussen densiteit en leegte maakt het beeld interessant.
Daarna grijp jij in: je kan het raster printen en invullen, of het SVG-bestand openen in Illustrator
en vormen manueel verschuiven en inkleuren.
Instellingen
Grootte van het vierkante vlak (bv. 900 × 900).
Meer punten = meer mogelijke cirkels (drukker beeld).
Kleinste cirkels (detail / textuur).
Grootste cirkels (ankers / rustpunten).
Extra ruimte tussen cirkels (meer ademruimte).
Hoger = vaker grotere cirkels, maar trager.
Zelfde seed = hetzelfde beeld (handig voor reeksen).
Voorbeeld (preview)
Tip: wil je “kiezel”-gevoel? Zet Max radius hoger en Afstand iets groter.
Wil je een fijnere textuur? Verhoog Plaatsingsraster en verlaag Min radius.
Wat doen deze velden precies?
Canvas: de “papiergrootte” van je digitale vlak.
Plaatsingsraster: een onzichtbaar rooster met mogelijke posities. Meer posities = meer kans op cirkels.
Min/Max radius: bepaalt hoe klein en hoe groot cirkels mogen worden. Grote cirkels geven structuur, kleine cirkels geven textuur.
Afstand: extra ruimte tussen cirkels. Dit beïnvloedt de rust en de leesbaarheid.
Pogingen per punt: hoeveel keer het algoritme probeert om op een plek een cirkel te plaatsen zonder overlap.
Seed: een “startgetal” voor het toeval. Zo kan je dezelfde compositie opnieuw maken of een serie genereren.
Wat doe je ermee?
Print & vul in: kleur of schilder de cirkels manueel (bv. eerst enkel grijswaarden: waarde vóór kleur).
Illustrator-ingreep: open de SVG en verplaats een selectie cirkels. Regel: je mag niet bijtekenen, alleen herschikken.
Serie maken: verander alleen de seed en kies het sterkste beeld (cureren hoort bij het werk).